BB King: B.B. King – Król Bluesa, ikona Grammy

11

B.B. King, urodzony jako Riley B. King, to ikona muzyki bluesowej, powszechnie uznawany za „Króla Bluesa”. Jego życie, naznaczone determinacją i niezrównanym talentem, rozpoczęło się 16 września 1925 roku na plantacji bawełny w Mississippi, a zakończyło 14 maja 2015 roku w Las Vegas, w wieku 89 lat. Wychowany w trudnych warunkach, swój pseudonim artystyczny wypracował podczas pracy w radiu w Memphis, a jego niezapomniany styl gry na gitarze „Lucille” zdobył serca fanów na całym świecie.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na 14 maja 2015 roku B.B. King miał 89 lat.
• Żona/Mąż: Informacje o jego stanie cywilnym wymagają weryfikacji, jednak był żonaty kilkukrotnie.
• Dzieci: B.B. King miał 15 dzieci.
• Zawód: Muzyk bluesowy, gitarzysta, wokalista.
• Główne osiągnięcie: Uznawany za jednego z najbardziej wpływowych gitarzystów bluesowych w historii, zdobywca wielu nagród Grammy, wprowadzony do najważniejszych rock and rollowych i bluesowych galerii sław.

Podstawowe informacje

Dane biograficzne i pochodzenie

Prawdziwe imię i nazwisko B.B. Kinga brzmiało Riley B. King. Urodził się 16 września 1925 roku w Berclair, w stanie Mississippi. Był synem Alberta i Nory Elli King, dzierżawców rolnych. Trudne warunki życia na południu Stanów Zjednoczonych ukształtowały jego wczesne lata, w tym rozstanie rodziców, po którym wychowywał się pod opieką babci ze strony matki, Elnory Farr. To właśnie w Mississippi, kolebce bluesa, kształtowały się jego pierwsze doświadczenia życiowe.

Pseudonim „B.B. King”

Przydomek „B.B. King” artysta wypracował podczas swojej pracy radiowej w Memphis, w stanie Tennessee. Początkowo znany jako „Beale Street Blues Boy”, z czasem jego pseudonim skrócono do „Blues Boy”, a następnie do kultowego dziś „B.B.”. Nazwa ta doskonale oddawała jego korzenie i gatunek muzyczny, który na zawsze zdefiniował jego karierę. Jego pochodzenie z Mississippi miało niebagatelny wpływ na jego późniejszą twórczość.

Tytuł „Króla Bluesa”

Przez dekady B.B. King był uznawany za jednego z najbardziej wpływowych muzyków bluesowych w historii. Jego przełomowe podejście do gry na gitarze i niepowtarzalny styl przyniosły mu zasłużony przydomek „The King of the Blues”. Wraz z Albertem Kingiem i Freddiem Kingiem tworzył grupę znaną jako „Trzech Króli Bluesowej Gitary”, wyznaczając standardy dla kolejnych pokoleń gitarzystów. Jego muzyka stanowiła fundament dla wielu gatunków, a jego wpływ jest odczuwalny do dziś.

Długowieczność i śmierć

B.B. King zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas w stanie Nevada, w wieku 89 lat. Do końca swoich dni pozostał aktywny zawodowo, co świadczy o jego niezwykłej pasji i oddaniu muzyce. Jego ostatni publiczny występ odbył się jesienią 2014 roku, co dowodzi jego niezwykłej wytrzymałości i zaangażowania w karierę trwającą wiele dekad. Śmierć Kinga była ogromną stratą dla świata muzyki, ale jego dziedzictwo pozostaje żywe.

Życie osobiste i wczesne lata

Praca na plantacji i w mieście

W młodości B.B. King przeniósł się do Indianola, które uważał za swoje rodzinne miasto. Zanim w pełni poświęcił się karierze muzycznej, musiał ciężko pracować fizycznie, aby zapewnić sobie byt. Podejmował się różnych prac, między innymi przy odziarniarka bawełny (cotton gin) oraz jako kierowca traktora. Te doświadczenia ukształtowały jego etykę pracy i pozwoliły mu docenić wartość ciężko zarobionych pieniędzy, co miało później przełożenie na jego podejście do kariery.

Służba wojskowa

Podczas II wojny światowej B.B. King służył w armii Stanów Zjednoczonych. Jego służba nie trwała jednak długo, gdyż został zwolniony z wojska, ponieważ uznano go za osobę „kluczową dla gospodarki wojennej”. Jego doświadczenie w prowadzeniu traktorów było cenne dla produkcji rolnej, co pozwoliło mu wcześniej powrócić do życia cywilnego i skupić się na rozwijaniu swojej pasji muzycznej.

Wpływ kuzyna na karierę

Kluczowym momentem w rozwoju kariery B.B. Kinga był rok 1946, kiedy to udał się do Memphis za swoim kuzynem, Bukka White’em. White, będący już wówczas znanym muzykiem bluesowym, przyjął młodego Rileya pod swój dach. Spędził u niego dziesięć miesięcy, podczas których mógł obserwować i uczyć się od doświadczonego artysty. Ten okres był niezwykle ważny dla Kinga, pozwalając mu na zdobycie cennych wskazówek i lepsze przygotowanie do profesjonalnej kariery muzycznej.

Muzyka i kariera

Początki w chórze i pierwsze akordy

Pierwsze kroki w świecie muzyki B.B. King stawiał w chórze gospel działającym przy Elkhorn Baptist Church w Kilmichael. Fascynował go kościół zielonoświątkowy ze względu na jego bogatą oprawę muzyczną. Pastor, który grał na gitarze Sears Roebuck Silvertone, nauczył młodego Rileya pierwszych trzech akordów. Te proste dźwięki stały się fundamentem jego przyszłej, wielkiej kariery bluesowego wirtuoza.

Zakup pierwszej gitary

Swoją pierwszą gitarę B.B. King nabył dzięki pomocy swojego ówczesnego pracodawcy, Flake’a Cartledge’a. Cartledge kupił mu instrument za 15 dolarów, które były potrącane z pensji Kinga przez kolejne dwa miesiące. Ten skromny początek stanowił symboliczne wejście do świata profesjonalnej muzyki, a inwestycja ta okazała się być jedną z najlepszych w historii gatunku blues.

Przełom radiowy i inspiracja T-Bone Walkerem

Karierę muzyczną rozpoczynał od występów w „juke jointach” – lokalach rozrywkowych charakterystycznych dla południa Stanów Zjednoczonych – oraz na lokalnych stacjach radiowych, takich jak WGRM i WDIA. Prawdziwym przełomem okazało się jednak usłyszenie gry T-Bone Walkera, jednego z pionierów bluesa elektrycznego. King wspominał, że po tym doświadczeniu wiedział, iż „musi” posiadać gitarę elektryczną, która stała się jego znakiem rozpoznawczym.

Niesamowita etyka pracy i liczba koncertów

B.B. King był znany ze swojej niemal nadludzkiej etyki pracy, grając średnio ponad 200 koncertów rocznie przez większość swojej długiej kariery. Rekordowy pod tym względem był rok 1956, w którym artysta wystąpił na aż 342 pokazach. Ta niezwykła aktywność koncertowa pozwoliła mu na dotarcie do milionów fanów na całym świecie i ugruntowanie pozycji jako prawdziwego ambasadora bluesa.

Unikalny styl gry

Na przestrzeni lat B.B. King wykształcił swój własny, niezwykle wyrafinowany styl solowy. Charakteryzował się on płynnym podciąganiem strun (string bending), lśniącym, ekspresyjnym wibrato oraz precyzyjną techniką staccato. Jego gra była pełna emocji i wyrazistości, co sprawiło, że AllMusic uznało go za najważniejszego gitarzystę elektrycznego drugiej połowy XX wieku. Jego styl gry na gitarze stał się inspiracją dla niezliczonych muzyków bluesowych i rockowych.

Współpraca z gigantami i nowymi pokoleniami

B.B. King potrafił nawiązywać owocne współprace zarówno z legendami muzyki, jak i z przedstawicielami młodszych pokoleń. W 1988 roku dotarł do szerszej, młodszej publiczności dzięki przebojowi „When Love Comes to Town”, nagranemu z irlandzkim zespołem U2. W 2000 roku wydał z Erikiem Claptonem album „Riding With the King”, który zdobył nagrodę Grammy, potwierdzając jego nieprzemijającą formę i zdolność do adaptacji.

Sprzęt i historia „Lucille”

Legenda imienia gitary

Słynna gitara B.B. Kinga nosiła imię „Lucille”. Nazwa ta wzięła się z dramatycznego wydarzenia, które miało miejsce podczas jednego z jego koncertów w Twist w Arkansas. Wybuchł wówczas pożar spowodowany bójką dwóch mężczyzn o kobietę o imieniu Lucille. W trakcie ewakuacji, King, ryzykując własnym życiem, wrócił do płonącego budynku, aby ratować swój instrument. Od tamtej pory każda jego gitara nosiła to imię, symbolizując odwagę i przywiązanie do muzyki.

Relacja z instrumentem

B.B. King traktował swoją gitarę „Lucille” niemal jak żywą istotę, partnerkę w muzycznej podróży. Mawiał, że kiedy przestaje śpiewać ustami, zaczyna „śpiewać” poprzez grę na Lucille. Tworzyło to unikalny dialog między jego głosem a instrumentem, nadając jego wykonaniom niezwykłą głębię i emocjonalność. Gitara była przedłużeniem jego duszy, a ich wspólne „śpiewanie” poruszało serca słuchaczy na całym świecie.

Nagrody i osiągnięcia

Wprowadzenie do Hall of Fame

B.B. King został uhonorowany miejscem w najważniejszych galeriach sław muzycznych. W 1980 roku wprowadzono go do Blues Hall of Fame, a w 1987 roku do Rock and Roll Hall of Fame. W 2014 roku dołączył również do National Rhythm & Blues Hall of Fame, co stanowi potwierdzenie jego wszechstronnego wpływu na amerykańską muzykę popularną.

Prestiżowe wyróżnienia międzynarodowe

Sukcesy B.B. Kinga wykraczały poza granice Stanów Zjednoczonych. W 2004 roku otrzymał prestiżową szwedzką nagrodę Polar Music Prize, często określaną mianem „muzycznego Nobla”. Jego talent został doceniony również przez magazyn Rolling Stone, który sklasyfikował go na 6. miejscu na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów. To wyróżnienie świadczy o jego globalnym uznaniu i trwałym wpływie na światową scenę muzyczną.

Sukcesy na listach przebojów

Jednym z największych hitów w dorobku B.B. Kinga okazała się jego wersja utworu „The Thrill Is Gone” z 1970 roku. Piosenka ta odniosła spektakularny sukces, trafiając na listy przebojów zarówno w kategorii Pop, jak i R&B. Ponadto, utwór ten zdobył nagrodę Grammy, co stanowiło potwierdzenie jego artystycznej wartości i popularności wśród szerokiej publiczności. To właśnie ten utwór często kojarzony jest z jego nazwiskiem.

Filantropia i działalność publiczna

Muzeum i edukacja

W 2008 roku w rodzinnym Indianola otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Instytucja ta stanowi hołd dla artysty i jego dziedzictwa, a także służy jako centrum interpretacji bogatej kultury delty Mississippi. Muzeum ma na celu edukowanie społeczeństwa o historii bluesa i jego wpływie na kulturę amerykańską, a także inspirowanie przyszłych pokoleń muzyków i artystów. Jest to ważny ośrodek kulturalny.

Występ dla Papieża

W grudniu 1997 roku B.B. King miał zaszczyt wystąpić podczas piątego dorocznego koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie. Podczas tego wyjątkowego wydarzenia artysta przekazał swoją słynną gitarę „Lucille” w prezencie papieżowi Janowi Pawłowi II. Ten gest podkreślał uniwersalny charakter muzyki i jej zdolność do przekraczania granic kulturowych i religijnych.

Występ w Białym Domu

21 lutego 2012 roku B.B. King wziął udział w koncercie „Red, White and Blues” organizowanym w Białym Domu. Wydarzenie to było świadkiem historycznego momentu, kiedy to prezydent Barack Obama, znany ze swojej miłości do muzyki, zaśpiewał wspólnie z legendarnym bluesmanem fragment utworu „Sweet Home Chicago”. To spotkanie stanowiło symboliczne połączenie polityki i kultury, podkreślając znaczenie bluesa w amerykańskim dziedzictwie.

Inne role i projekty

Kariera filmowa

Poza swoją działalnością muzyczną, B.B. King próbował swoich sił również w aktorstwie. W 1998 roku wystąpił w filmie „Blues Brothers 2000”. Wcielił się tam w rolę lidera fikcyjnej supergrupy Louisiana Gator Boys, grając u boku takich legend jak Bo Diddley czy Eric Clapton. Jego udział w produkcji filmowej pokazał jego wszechstronność artystyczną i umiejętność odnalezienia się w różnych formach ekspresji.

Projekty dla dzieci

B.B. King wykazał się również sporym dystansem do siebie, uczestnicząc w projektach skierowanych do najmłodszych odbiorców. W 2007 roku nagrał piosenkę „One Shoe Blues” na album dla dzieci „Blue Moo” autorstwa Sandry Boynton. Ten nietypowy projekt pokazuje inną, bardziej liryczną i zabawną stronę artysty, który potrafił dzielić się swoją pasją z publicznością w każdym wieku.

Zdrowie

Ostatnie problemy zdrowotne

W październiku 2014 roku, po koncercie w House of Blues w Chicago, u B.B. Kinga zdiagnozowano odwodnienie i wycieńczenie organizmu. Był to poważny sygnał ostrzegawczy, który wpłynął na jego dalszą aktywność. Niestety, występ w Chicago okazał się być jego ostatnim publicznym pojawieniem się na scenie. Mimo problemów zdrowotnych, artysta do końca pozostał wierny swojej pasji i publiczności.

Ciekawostki

Wzrost zarobków

Sukces utworu „3 O’Clock Blues” w 1952 roku przyniósł B.B. Kingowi nie tylko uznanie krytyków, ale także znaczący wzrost zarobków, z około 85 dolarów do imponującej kwoty 2500 dolarów tygodniowo. To pokazuje, jak wielki wpływ na jego karierę i życie osobiste miało osiągnięcie pierwszego dużego hitu.

Własna wytwórnia

W 1956 roku B.B. King podjął decyzję o założeniu własnej wytwórni płytowej. Nazwał ją Blues Boys Kingdom i umiejscowił jej siedzibę przy Beale Street w Memphis. Ta inicjatywa pozwoliła mu na większą kontrolę nad swoją twórczością i promocją, a także na wspieranie innych artystów bluesowych. Posiadanie własnej wytwórni było kolejnym dowodem na jego przedsiębiorczość i zaangażowanie w rozwój gatunku blues.

Chronologia kariery i życia B.B. Kinga

Kluczowe lata w karierze

• 1925: Narodziny Rileya B. Kinga w Mississippi.
• 1946: Przeprowadzka do Memphis i nauka u kuzyna, Bukka White’a.
• 1952: Sukces utworu „3 O’Clock Blues”, znaczący wzrost zarobków.
• 1956: Założenie własnej wytwórni płytowej Blues Boys Kingdom; rekordowa liczba koncertów (342).
• 1970: Wydanie utworu „The Thrill Is Gone”, który zdobył nagrodę Grammy.
• 1980: Wprowadzenie do Blues Hall of Fame.
• 1987: Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame.
• 1988: Hit „When Love Comes to Town” nagrany z U2.
• 1998: Występ w filmie „Blues Brothers 2000”.
• 2000: Album „Riding With the King” z Erikiem Claptonem, nagroda Grammy.
• 2004: Nagroda Polar Music Prize.
• 2008: Otwarcie B.B. King Museum and Delta Interpretive Center.
• 2012: Występ w Białym Domu z prezydentem Barackiem Obamą.
• 2014: Wprowadzenie do National Rhythm & Blues Hall of Fame; ostatni występ publiczny.
• 2015: Śmierć B.B. Kinga w wieku 89 lat.

Wybrane nagrody i wyróżnienia

Warto wiedzieć: B.B. King był znany z tego, że traktował swoją gitarę „Lucille” niemal jak żywą istotę, mówiąc, że kiedy przestaje śpiewać ustami, zaczyna „śpiewać” poprzez grę na Lucille, tworząc unikalny dialog między jego głosem a instrumentem.

Warto wiedzieć: Po sukcesie utworu „3 O’Clock Blues” w 1952 roku, tygodniowe zarobki Kinga gwałtownie wzrosły – z około 85 dolarów do imponującej kwoty 2500 dolarów.

B.B. King, przez całe swoje życie, pozostał wierny gatunkowi blues, stając się jego niekwestionowanym królem i inspiracją dla milionów. Jego niezłomna etyka pracy, unikalny styl gry na gitarze „Lucille” oraz liczne nagrody i wyróżnienia potwierdzają jego trwałe miejsce w historii muzyki światowej, czyniąc go ikoną, której wpływ jest odczuwalny do dziś.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King